Namibië en Botswana week 2

Week 2 werd er wederom een voor in de boeken. We ervaarden hoe het voelt om dakloos te zijn, stonden oog in oog met wilde dieren en sliepen op een van de mooiste campings van Namibië. Here we go!

Dag 7: Sesriem – Swakopmund

De laatste dag van de eerste week had ik even bewaard om dit verslag spectaculair te kunnen beginnen. Want spectaculair was het…

We vertrokken vroeg uit Sesriem om naar de kustplaats Walvisbaai en vervolgens Swakopmund te rijden. Dit zouden leuke dorpjes moeten zijn, dus we wouden hier een beetje op tijd aankomen om dit zelf te kunnen beoordelen. De weg was niet optimaal, maar de omgeving was prachtig waar we intens van genoten. Maar toen…

Zo’n 30 kilometer voor Walvisbaai was ik druk aan het “vloggen” over het bijbrengen van manieren aan tegenliggers en Selfdrive etiquette, toen ik ineens ons dak voorbij zal vliegen in de achteruitkijkspiegel. Dus ik schrok en zei iets in de trend van “oh mijn god, oh mijn god dat is niet goed!” waarop Laura reageerde: “Is dat de band?” “Nee, ons hele fucking dak!!” Daarna kwam Lau met het wijze advies om maar even te stoppen. Wat moeten we toch zonder dr. En daar lag ie. Ons dakkie. Egberts toupet. Compleet gehavend en verloren. Giechelend stond ik ernaast, niet goed wetend hoe we ons uit deze situatie zouden moeten redden.  

Tot ons grote geluk verschenen daar, in de middle of nowhere, als reddende engeltjes aan de verre horizon, onze drie Tanzaniaanse vrienden. Hoofdschuddend stopten ze de bus en zeiden ze nét iets te vaak “I’m so sorry for you girls”, waardoor onze zorgen toch langzamerhand begonnen toe te nemen. Dit bleek gelukkig niet nodig, want na een klein half uur en het staren naar drie paar blote billen (eerder hadden ze me uitgelegd dat ze in Tanzania het liefst alles vrij laten hangen wat dit wellicht verklaard) zat het dak er weer op. Dit keer zonder schroeven, maar met touwen en elastiek. Een tijdelijke oplossing die het tot Swakop zal moeten volhouden, waar we de garage van een vriend van hun moesten opzoeken voor een permanentere oplossing. En zo deden we. Onderweg naar Swakop werden we drie keer gebeld door de mannen in kwestie om te controleren of we écht niet harder dan 60 kilometer per uur reden, maar we hebben het gered. Binnen een uur hadden we het dak er weer opzitten, inclusief schroeven voor een totaalbedrag van 15 euro en een fles gin. God bless Tanzanians. Egbert blij, wij blij, Tanzanianen dronken. Iedereen blij.

  •       Aantal kilometers: 369
  •       Camping: Sophia Dale Basecamp
  •       Dieptepunt: Egbert zonder dak
  •       Hoogtepunt: Egbert met dak
Van kale Egbert hebben we geen foto helaas, maar wel van dit weeskindje die door twee voorbij racende auto’s haar ouders kwijtraakte. Het is vast goed gekomen….

Dag 8: Swakopmund – Spitzkoppe

Door de onverwachtse autopech van de vorige dag, hebben we helaas maar weinig van Walvisbaai en Swakopmund kunnen zien. Op dag 8 vertrokken we naar Spitzkoppe, wat slechts een korte rit was waardoor we hier al vroeg in de morgen aankwamen. We kwamen aan bij Spitzkoppe Rest Camp, werkelijk waar de mooiste camping waar ik ooit geweest ben, gelegen aan de voet van de Spitzkoppe: een granieten berg in de Namibwoestijn. De camping was gigantisch, maar beschikt over hooguit twintig plekken waardoor het voelde alsof je er alleen stond. Er was geen wc of douche, maar het was het allemaal waard. Gezien we er vroeg waren leek het ons leuk om de berg te beklimmen, maar nadat de receptionist ons vertelde dat het wel mocht, maar dat niet iedereen het overleefde besloten we het maar te houden bij een wandelingetje op de camping. Genieten geblazen!

  • Aantal kilometers: 161
  • Camping: Spitzkoppe Rest Camp
  • Hoogtepunt: Zonsondergang en schommelen
  • Dieptepunt: Die was er vandaag niet!
Ons plekkie!
Happy as a child

The Natural Bridge in Spitzkoppe

Clouds make the sunsets!

Dag 9: Spitzkoppe – Ugab Rhino Camp

Vele mensen die wij vertelden dat we naar Rhino Camp gingen, reageerden vol verbazing vanwege de enge en gevaarlijke weg ernaartoe. Deze weg was ook te zien op RTL 5 in het programma Gevaarlijkste Wegen, dus dit beloofde wat. Daarnaast was ook de camping zelf spannend, vanwege de vele bezoeken van leeuwen, neushoorns en olifanten. Exciting!! De weg viel gelukkig mee en we kwamen aan op een mooie camping aan een droogstaande rivier, waar verder niemand was. Dit stelde Lau niet echt gerust, maar we hebben de nacht overleefd zonder bezoekjes van leeuwen of andere roofdieren.

Ohh ik vergeet wat! Voordat we de gevaarlijke weg betraden, maakten we nog een korte stop in Cape Cross wat bekend staat om s ‘werelds grootste zeeleeuwenkolonie. WAUW!

  • Aantal kilometers: 274
  • Camping: Ugab Rhino Camp
  • Hoogtepunt: Het zonder kleerscheuren aankomen bij het beruchte Rhino Camp + de zeeleeuwen bij Cape Cross!
  • Dieptepunt: Dat de zeeleeuwen heel hard gilden en verdrietig leken en dat ik toch stiekem wel gehoopt op wat wild op de camping, maar helaas pindakaas.

Ohh broodje pindakaas! Elke dag weer een hoogtepunt.

Sunrise at Spitzkoppe before departure
Spitzkoppe architecture
African families are big!

Dangerous roads towards Ugab Rhino Camp
Sleep tight……

Dag 10: Rhino Camp – Twyfelfontein

De volgende dag reden we naar Twyfelfontein. Slechts 275 kilometer, maar vanwege de slechte weg deden we hier zes uur over. Als die vroegere trilbanden van TellSell echt doen wat ze beweerden zijn Lau en ik minstens 5 kilo kwijt. In dit gebied, Damaraland, leven verschillende stammen nog op traditionele wijze; zowel Damara en Herrero als Himba’s. Het meest indrukwekkende aan Himba-vrouwen vind ik het feit dat ze zich nooit wassen. Ze smeren zich in met geitenvet en oker waardoor hun huid een donkerrode gloed krijgt. De geur van Himba’s is daarmee ook erg… sterk. Laat ik het zo zeggen.

Door het toenemende toerisme zijn vele families meer naar de doorgaande wegen getrokken, waar zij souvenirs verkopen of waar je met ze op de foto kan voor een klein bedrag. Zelf ben ik hier niet zo’n voorstander van waardoor wij dan ook geen foto’s hebben van deze prachtige vrouwen.

Het plaatsje Twyfelfontein staat voornamelijk bekend om zijn prehistorische rotstekeningen, waarvan sommigen ca. 2500 jaar oud worden geschat. Erg indrukwekkend!

  • Aantal kilometers: 275
  • Camping: Aba Huab
  • Hoogtepunt: De leeuwentekening
  • Dieptepunt: Dat mijn broek na zes uur trillen nog net zo strak zat als bij vertrek
Sunrise on our way to Twyfelfontein
Damara Dik Dik, World smallest antelope!
Never seen such a thing: the ancient rock engravings in Twyfelfontein. Some older than Jesus!!
Lau always stays golden! 

Dag 11-12-13 Etosha

Waar de foto spam pas echt begint…..

Uit mijn dagboek:

“Ik ben zo moe, haast chagrijnig. Waarschijnlijk doordat deze oma’s elke dag om 20:00 uur in bed liggen (de wekker gaat daarentegen wel om 05:45), maar gister pas om de onchristelijke tijd van 22:30 gingen slapen!! Heftig.

Maar Etosha wat ben je mooi! Lullig dat ik eerst over de moeheid begin. Sorry Etosha en al je diertjes. Niet leuk van me. Magisch ben je. Mooier misschien wel, maar zonder meer zo anders dan alle andere nationale parken waar ik ooit geweest ben. Daar waar de nationale parken in Zuid-Afrika vrij bebost en dichtgegroeid zijn, is Etosha enorm wijd en uitgestrekt waardoor je ver kan kijken en het spotten van dieren dus gemakkelijker wordt. De weide variëteit aan dieren langs de waterholes maakt me sprakeloos.

Vannacht verbleven op Olifantsrus in het Westen van Etosha. Prachtige camping met uitzicht op een levendig waterhole. Bij aankomst twee olifanten zien (en vooral horen!) drinken en na zonsondergang kwam een brown hyena op visite (in Zuid-Afrika alleen spotten hyena’s gezien dus ik ben blij!), plus mijn eerste zwarte neushoorn!”

Rhino Camp Departure. Love you Egbert
Morning views
Dark Chanting Goshawk
Welcome to Etosha hugs!
Springbokkies

This will always be funny
Screensaver material
Olifantsrus. Beautiful camp site!
I never heard elephants drinking water. It’s indescribable. Did I mention that elephants are my favourite animals??
First jackal!
Olifantsrus sunset!

En dit zijn nog maar de foto’s van dag 1!! Waar Etosha op de eerste dag al mooi was, werd zij op dag twee en drie alleen nog maar mooier. Hoe? Kijk maar:

Morning glory!

One of those incredible waterholes! Springbokkies, ostrich, zebra’s, oryx, giraffes you name it

Springbok and a red hartebeest

Springbok posing with the wildebeast (gnoes)
For Michelle

Oryx

Fave!

Taken from the tent!! Zebra’s strolling over our campsite… This is AFRICA
First lions of the trip. Goosebumps!

Count the birds
Spotted Hyena right in front of our car. Looks like he enjoyed his meal…
Big male lion resting at the waterfront. KING!

We have been so lucky during our three days in Etosha. Tears in our eyes when we encountered this herd of THIRTY (!!!) elephants taking a bath. Not sure if I mentioned that elephants are my favourite animals, but now you know and can maybe imagine that this was an EPIC moment of our trip!

Can life get any better?
Why they shouldn’t be in a circus.

When nature’s working together to allow me to capture the best shot. Much appreciated.
Your royal highness, what can I do for you
On our final (early) morning, another four elephants came to say goodbye to us. Elephants are my favourite animals by the way

Ach… God bless Namibia


  • Aantal kilometers: 871
  • Campings: Olifantsrus, Etosha Safari Camp, Sachsenheim guest farm
  • Hoogtepunt: Olifant, zebra, olifant, giraffe, olifant, leeuw, olifant, steenbok, olifant, klipspringer, olifant, hyena, olifant, leeuw, olifant, vogel, olifant, olifant, olifant
  • Dieptepunt: Vertrek uit Etosha

 

 


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s