Namibië en Botswana week 1

6821 kilometer in 28 dagen. Het aantal avonturen ligt ergens tussen die getallen in gok ik. Wij zijn ongeveer vier werken onderweg geweest dus ik heb bedacht een reisverslag te schrijven in vier delen. Ten eerste zodat ik me dan minder bezwaard voel om extreem in detail te treden, en ten tweede zodat ik ons volledige reisschema kan bespreken voor eenieder die van plan is een soortgelijke tour te doen. So off we go!

Start: Windhoek

Voorafgaande aan de trip spendeerde ik tien dagen in de hoofdstad van Namibië: Windhoek. Ik arriveerde s ‘avonds wat een bizarre ervaring was gezien de complete duisternis waarin het vliegveld van Windhoek zich bevindt. Normaal gesproken zie je de stad naderen door de toenemende bebouwing en verlichting waardoor je de landing ziet aankomen, maar dit keer was het een complete schok toen het vliegtuig in volledige duisternis de landingsbaan raakte. Mijn eerste maanlanding dacht ik nog, maar nee: “Namibian airways would like to welcome you to Windhoek”.

City of Windhoek

Taxi’s (met name Ubers) zijn voor mij altijd een fijne manier om door steden te reizen, doordat de taxichauffeurs vaak vol interessante verhalen zitten. Deze taxichauffeur kon me alvast informeren over de basisaspecten van de Namibische cultuur en geschiedenis, een aangename introductie over het land waar ik zo weinig van af weet. Hij vertelde mij bijvoorbeeld dat, in tegenstelling tot Zuid-Afrika, het land slechts twee officiële talen heeft, namelijk Engels en Afrikaans en daardoor vrijwel iedereen deze talen spreekt. Het was voor mij erg wennen om zwarte mensen Afrikaans te horen praten, iets wat compleet ongebruikelijk is in Zuid-Afrika vanwege de elf officiële talen die dit land heeft en de associatie van Afrikaans met het Apartheidsregime. Namibië heeft wel degelijk talen afkomstig van de stammen (tribes), maar doordat deze niet worden geleerd in scholen is het vaak onduidelijk hoe woorden en klanken gespeld worden. Fascinerend vond ik het.

Maar goed, Windhoek dus. Een merkwaardige stad te midden van de woestijn waar de Duitse invloeden erg zichtbaar zijn. Het nationale museum had bijvoorbeeld verdacht veel weg van de BMW-toren in München. Het is er druk (voor Namibische begrippen), maar mensen lijken er tevreden en het voelt er veilig. Om geld te besparen leek het mij het verstandigst om een slaapplek te vinden via Crowdsurfen (een website waarop mensen slaapplekken gratis aanbieden), maar twee dagen voor aankomst werd mijn slaapplek geannuleerd vanwege onverwachtse relatieproblemen van de host. Helaas pindakaas. Ik besloot toen toch maar het zekere voor het onzekere te nemen en boekte een hostel in het centrum van Windhoek. Een goede keus. Niet qua hygiëne, maar wel qua gezelligheid en sensatie.

Dat is waarom ik hou van backpackers. De enorme variatie aan mensen uit verschillende landen met elk hun unieke kijk op hoe een leven geleid zou moeten worden. Na een week keek ik niet meer op van het feit dat een groep tour guides uit Tanzania elke avond met zijn drieën dezelfde prostitué bedekten (om de beurt welteverstaan), of van een succesvol aannemer die zijn huis verruilde voor een tent en een gepensioneerde Japanner die nu de wereld rondfietst om af en toe terug te vliegen naar Japan om wat talkshows te doen. Gadver wat ben ik toch normaal.

Een andere leuke ervaring was de voetbalwedstrijd tussen Namibië en Zimbabwe waar ik samen met een Namibische jongen van de backpackers naartoe ging. De linksback was een goede vriend van hem, waar we voorafgaande even mee op de koffie gingen in het spelershotel. Mij hoorde je niet klagen. Eenmaal in het stadion aangekomen, merkte ik twee dingen op: één er waren geen stoelen en twee, er waren geen blanken. Dit laatste werd al gauw verduidelijkt toen ik een paar minuten voor de wedstrijd opeens mijn buurman in de lach zag schieten. Ik vroeg wat er was en hij vertaalde het telefoongesprek van de man die achter me zat als: “Oké, als je dus binnenkomt ga je naar rechts. Daar zie je een blanke vrouw en daar zit ik boven”. Daar kon ik ook wel om lachen. De wedstrijd was een groot feest: Namibië won met 1-0. Het mooie aan Afrikaanse sportevenementen is dat de uitslag uiteindelijk niet zo heel veel uitmaakt, gezien Afrika hoe dan ook gewonnen heeft. De vele Zimbabwanen feestten misschien nog wel harder dan de Namibische supporters. Een heerlijke ervaring wederom!

Een middagje schoolbus!

Maar goed, na tien dagen Windhoek en de daarbij horende hoeveelheid alcohol, was ik blij dat Laura arriveerde. Ik keek ernaar uit het stadsleven achter me te laten en de wildernis te gaan verkennen. Het was fantastisch Laura weer te zien, die ik gelijk even de trieste mededeling moest doen dat de auto nog niet gereed was en dat de man die naast me stond niet mijn kersverse verloofde was, maar slechts haar chauffeur voor de dag. Ongeveer 8 uur later dan gepland konden we onze auto ophalen en kwamen tot de volgende ontdekking: onze agent van Tourism Windhoek vond dat een daktent de gehele lading dekt van het begrip ‘camping equipment’. Ons geplande vertrek van de volgende morgen om 6 uur werd wederom uitgesteld, maar met enige Hollandse druk en uiting van irritatie beperkte de vertraging zich slechts tot 1,5 uur. Daar gingen ze. Met gierende banden.

Ranger Lau!

Dag 1 en 2: Windhoek – Fish River Canyon

Zo! Windhoek verdient een eigen post zie ik al wel weer, terwijl dit nog maar een summiere samenvatting is. Maar goed, ik ga gewoon vrolijk verder. Na 675 kilometer kwamen we aan op Hobas camp bij de Fish River Canyon. Een aangename weg, volledig geasfalteerd. Iets waar we korte tijd later nog vaak aan terugdachten. Egbert (onze Nissan) was een aangename toevoeging aan ons gezelschap en we konden het gelijk goed met hem vinden. Bij aankomst reden we gelijk door naar de canyon om de zonsondergang te aanschouwen. Prachtig. Ik had nog nooit een ‘canyon’ te zien en deze is (als twee na grootste van de wereld) best indrukwekkend. Dit werd dan ook nog gevolgd door onze eerste nacht in de daktent wat al zó lang mijn droom was, dus mijn opwinding was groot. “Er wordt niet gekrikt vannacht”, zei Lau direct toen ik mijn emotie kenbaar maakte, wat niet per se op mijn wish list stond, maar ik stelde haar duidelijkheid op prijs. Heerlijk geslapen!

  • Aantal kilometers: 675
  • Camping: Hobas campsite
  • Hoogtepunten: Laura die uit de daktent viel, struisvogels en zebra
  • Dieptepunt: Zandstorm na een duik in het zwembad
Suus, Guus en Truus Vogel
Egbert op Hobas Campsite
When horrible coffee tastes alright
Sunrise at Fish River Canyon. Not the worst place to have breakfast…
Lau in gold

Dag 3: Fish River Canyon – Aus

Na nog een dag te hebben doorgebracht bij de canyon die we vulden met een ontbijt tijdens zonsopkomst, een hike en een middagje zwembad, vertrokken we op dag 3 om 6:30 richting het zuiden om via de Orange River naar Aus te rijden. De Orange River ligt op de grens met Zuid-Afrika. Deze weg werd ons aangeraden en het was werkelijk prachtig. Bijzonder om in het woestijnlandschap en de rotsachtige omgeving, plotseling een grote rivier tegen te komen met al het groen in de rivierbedding. Het enige groen in de verre omgeving. In mijn dagboek schreef ik deze dag: “De teller staat al op ruim 1000 km, het aantal tegenliggers op een tiende daarvan. Vandaag hooguit tien tegen gekomen gok ik. Namibië I love you. Ik word weer zen”.

  • Aantal kilometers: 389
  • Camping: Klein Aus Vista
  • Hoogtepunten: Sterrenhemel
  • Dieptepunt: Magnumchocola in mijn broek geknoeid
Orange River – South African border
I wanna be him
Typical Namibian roads. Love love love them!
Roomservice at Klein Aus Vista. Beautiful campsite with only 8 spaces, which is very common on Namibian campsites. Lots of space and lots of privacy.
Egbert and the Milkyway. Quite proud of this shot to be honest.
First Oryxes we spotted! Oryxes are much associated with typical Namiban landscapes. They’re the most beautiful antilope species if you ask me. They’re very strong and muscular and the way the move is just something else. We saw so many and managed to hit none!

Dag 4: Aus – Lüderitz – Aus

Vanaf Aus is het ongeveer een uur rijden naar de kustplaats Lüderitz. Een Duits woestijnplaatsje aan de kust. De weg ernaartoe (en terug) is prachtig. Uitgestrekte vlaktes met hier en daar een Oryx of de bekende wilde paarden. Het plaatsje zelf vonden we niet heel bijzonder, maar de koffie was lekker en ik heb met een schildpad gespeeld wat de trip het geheel waard maakte.

  • Aantal kilometers: 255
  • Camping: Klein Aus was vol, dus werd het een soort parkeerplaats met toilethok zonder naam
  • Hoogtepunt: Spelen met schildpad en ‘Openhartige vragen’ met Lau in Egbert
  • Dieptepunt: De schildpad wou niet meer uit z’n schild komen toen ik hem optilde
Namibia’s treasure. Hello again:)

The perks of waking up early; morning lights! Blue and golden hours are the best

The famous ghost town near Luderitz. They say these houses are haunted….
He was so shy, I got annoyed…

Dag 5 en 6: Aus – Sesriem

Dagboekfragment: “Wauw wauw wauw wat een dag weer. De woestijn is een feit. De wind ook trouwens. Vanmorgen vertrokken vanuit Aus en via een zijroute (op aanbeveling van Fabrizio en Sydney) naar Sesriem gereden en wat was het gaaf. Zo mooi en weer zo anders als de vorige dagen. Veel dieren gezien, ontbijt op de motorkap en wildplassen tussen de cactussen. Net echt. Sesriem is druk en wij hadden niet gereserveerd, maar door een belletje van Sydney en een reep chocola voor ene Petronella hebben we toch een plekje weten te bemachtigen.

Dinsdagochtend ging om 04:50 uur de wekker om er zeker van te zijn dat we op tijd bij de gate stonden om vervolgens achter de reisbussen aan te racen voor de zonsopgang bij Dune 45. En een race was het. We hadden hier al veel verhalen over gehoord en stiekem keek ik er al een beetje naar uit. Lau en ik stonden uiteraard vooraan en na opening van het hek scheurden we er vandoor. Al gauw werden we ingehaald door de grote jongens, maar ik heb in ieder geval even kunnen genieten van de koppositie. Na een kilometer of 30 reden we echter de mist in en zagen we niets meer. Best eng. GPS erbij om de afslag niet te missen, zo dicht was de mist. In de kou in een karavaan (het was minder druk dan ik dacht hoor) de duin opgelopen, hopend dat de mist gauw weg zou trekken. Dit viel een beetje tegen, maar het leverde wel spectaculaire plaatjes op.

Na een snel ontbijt bij de auto reden we door naar de Sossusvlei, waar eindelijk de 4×4 aan kon! Als een kind zo blij scheurde ik over de zandwegen. Lau en ik besloten de Papa Dune (tegenover Mama Dune) te beklimmen. Onderweg keken we uit op de Deadvlei. Iets wat ik al jaren wilde zien, enorm indrukwekkend! Na ruim een uur bereikten we de top in de bloedhete zon, waarna we gillend en lachend naar beneden renden. Als kinderen zo blij, fantastisch! Half uitgedroogd kwamen we aan bij Egbert en goten we ons vol (met water welteverstaan). We reden terug naar de camping waar we een duik namen in het zwembad en samen met Movemba (werkzaam op de camping) duwden we nog even een auto’tje uit het zand. Echte rangers kunnen dat. Sydney en de Tanzanianen waren ook aanwezig vanwege hun tours, dus een gezellige braai kon niet ontbreken na het beklimmen van een derde duin voor de zonsondergang. Gesloopt, maar denk aan die mooie kuitjes. Mooie kuitjes. Het werd een latertje, maar een prachtige afsluiting van wederom een prachtige dag!

  • Aantal kilometers: 361
  • Camping: Sesriem Campsite
  • Hoogtepunt: Zonder twijfel het naar beneden rennen van Papa Dune!
  • Dieptepunt: Been opengehaald aan een paaltje, een klein uur nadat een Japanse vrouw hetzelfde overkwam en ik haar vervolgens onnodig hard uitlachte. Karma is a bitch.
Laura climbing Dune 45.

Mist finally disappearing over Dune 45

Fun under the sun
Lost Laura for a second
Papa Dune, we made it!

 

These views though!
Deadvlei. Over 2 million years old!?

When I realised my friend should’ve been a model
Deadvlei charms
Natural foot scrub

Sossusvlei 4×4 excitement!
Elim dune, moments before sunset

Never enough pictures
Final Sesriem sunrise

Oké een beknopt verhaal zit er blijkbaar niet in. Dit is dus nog maar week 1, week 2 zal gauw volgen!

Alle liefs Esther


Een reactie op “Namibië en Botswana week 1

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s