Uit mijn vurige hart

Scroll down for English!

Vanwege een overvol hoofd, schrijf ik deze recht uit het hart.

Ik moet nu al huilen. Het is zó veel. En ik wil er niet over schrijven of met iemand over praten, want ik wil deze mensen niet zielig vinden en ik denk ook niet dat iemand me zal begrijpen, omdat niemand het zal ervaren zoals ik het ervaar. Soms wil ik zo graag dat mensen de wereld even konden zien door mijn ogen en dan via mijn gedachten. Want zo voelt het: alsof alles wat ik observeer al gestuurd wordt door bepaalde gedachten en overtuigingen. En dát, dat kan ik niet in woorden uitdrukken. En daarom schrijf ik niet en deel ik niet.

Ik ren ervoor weg. Ik schrijf namelijk ook niet meer voor mezelf. Ik duik in het werk waarin ik als gevolg ook even door de bomen en het bos niet meer zie. Er zitten te veel onverwerkte gebeurtenissen in mijn hoofd. En nu ik er even aan denk, en er echt aandacht aan geef, doet het pijn en moet ik dus huilen.

Mijn verdriet of elke andere vorm van emotie lijkt nietig tegenover dat van eigenlijk iedereen die ik hier ontmoet. Ik vond het weleens moeilijk dat mijn moeder vrijwel alles probeerde te relativeren (er zijn altijd mensen die het slechter hebben, kijk naar de dingen je wel kan en hebt etc. etc.), maar blijkbaar is dit relativeren mij toch eigen geworden. Tot op zekere hoogte is dat ook goed en maakt het me een dankbaar persoon, maar het heeft ook een destructief effect.

Buffalo bay, one day after the fires

Ik ben hier nu ruim twee maanden en er gebeurt veel. Ik denk dat ik wel kan zeggen dat ik minimaal vijf dagen per week verhalen hoor of zie, die extreem gruwelijk of verdrietig zijn en die stuk voor stuk niet te vergelijken zijn met situaties uit mijn eigen leven. Situaties waarin ik mij nooit zou kunnen verplaatsen. Uitgaande van het eeuwige relativeren, zou dat dan betekenen dat ik dus nooit verdrietiger mag zijn dan de mensen hier om mij heen. Een onmogelijke en oneerlijke opgave eigenlijk.

Blijkbaar ben ik nog steeds bezig met het ophouden van een ‘perfect plaatje’ voor thuis. Niet alleen om te doen alsof mijn leven alleen maar leuk en blij is, maar ook omdat ik graag het beeld dat gecreëerd wordt van Afrika zo graag wil veranderen. Ik wil zo graag dat mensen Zuid-Afrika zien zoals ik het zie. Misschien ook wel ergens met de hoop dat mijn keuze om hiernaar toe te vertrekken iets meer begrepen wordt? Maar ben ik dan weer eerlijk naar mezelf over hoe ik Zuid-Afrika daadwerkelijk zie? De realiteit is namelijk dat hier wel degelijk veel tragische gebeurtenissen plaatsvinden en het regelmatig voelt het alsof mijn hart letterlijk een beetje breekt.

Toen Knysna twee weken geleden geteisterd werd door hevige bosbranden, leek mijn droom letterlijk in vlammen op te gaan. Het agressieve rood dat zich overal om mij heen vormde, leek een identieke reflectie van mijn vurige hart dat tevergeefs vocht tegen de onvermijdelijke hitte. Het felle rood van oncontroleerbare woede. Woede zoals ik het nog nooit gezien had. De kleine vlammetjes die zich de afgelopen weken langzaamaan gevormd hadden in mijn hart, sloegen nu wild om zich heen en lieten zich door niets of niemand blussen. De grootse branden die op 7 juni in Knysna ontstonden, zijn nog steeds niet volledig geblust. Niet in de natuur, maar ook niet in mijn bloedhete hart.

Sinds twee weken ben ik niet meer alleen in het grote huis op Homtini, maar voer ik nu de werkzaamheden uit samen met Annemieke. Via bijzondere wegen zijn wij met elkaar in contact gekomen en werken wij nu wonderbaarlijk genoeg samen aan projecten binnen de Rheenendal community. Door dingen die zij opmerkt en mij af en toe op attendeert, werd ik de afgelopen twee weken opnieuw bewust van het streng zijn voor mezelf. Toen een man twee dagen na de uitbraak van de branden ons vertelde dat hij enkel zijn kat en portemonnee had kunnen redden en verder alles kwijt was, werd Annemieke emotioneel. Ik schrok een beetje. Alsof ik ineens bewust werd dat dergelijke gebeurtenissen gepaard gaan met emoties. Maar waarom voelde ik zo weinig? Ik vond het erg voor die meneer, en vond het vervelend voor Annemieke dat ze net een dag na de branden moest aankomen, maar op mij zou het geen impact hebben. En als je dat vaak genoeg tegen jezelf zegt maar niet hardop uitspreekt, blijft de impact ook wel even een poosje buiten wachten. Wachten inderdaad. Want zonder gedag te zeggen weggaan? Dat zullen impact en emoties nooit doen.

Een paar dagen geleden sprak ik hierover met Annemieke en ik zei dat ik op een herkenbaar punt ben aangekomen, waarin ik niet meer zoveel voel. Waar emoties ver weg lijken, verstopt achter gedachtes en een dikke muur van fysieke spanning. Natuurlijk vind ik dingen erg om te horen en soms pink ik weleens een traantje weg, maar écht verdriet, boosheid of frustratie sta ik niet toe. Naar familie en vrienden in Nederland niet, maar ook naar mezelf niet. Ik ben graag alleen en verwerk dingen graag in stilte, dus dat is niet per se verkeerd, maar ik begon een bekend patroon te herkennen van niet al te lang geleden: een gigantische To Do lijst maken die aan het eind van de dag langer is in plaats van korter, niets uit handen willen geven, de hele dag volplannen, tien dingen tegelijk doen maar niets afkrijgen, geen tijd nemen voor mezelf (waarin ik gewoon doe wat op dat moment goed voelt) en dus lag ik vervolgens elke avond ontevreden en rusteloos in bed.

Als ik veel schrijf, is dat vaak een teken dat ik goed voor mezelf zorg: een vicieuze cirkel van tijd maken voor mezelf, even de gedachten van het werk afzetten en mijn gedachten en gevoelens op een rijtje zetten of juist even helemaal niet denken. Mijn creativiteit kent tijdens zulke momenten geen grenzen.

Moments of gratitude, sunset view from the main house

Maar schrijven over moeilijke dingen die ik tegenkom doe ik nu maar weinig, omdat ik bang ben dat mensen zullen zeggen: “Zie je nou wel dat het een gevaarlijk land is? Wat doe je daar nog? Wanneer kom je terug naar Nederland?” Maar een aantal dagen geleden zei een jongen die ik hier heb leren kennen tegen mij (die ik inmiddels wel een vriend kan noemen denk ik): “Maar misschien moet je jezelf afvragen wat jouw beeld van Zuid-Afrika echt is? Is het negatieve beeld van Zuid-Afrika gebaseerd op je eigen ervaringen? Zo niet, schrijf daarover. Zo ja, schijf dan daarover. Schrijf over het ware Zuid-Afrika zoals jij het ziet. Misschien is het jouw verantwoordelijkheid om de werelds’ perceptie te veranderen door met trots de verantwoordelijkheden van een schrijfster te gaan dragen”. Rake woorden… Want hoe kan mijn perceptie van Zuid-Afrika en dingen die ik meemaak ooit een verkeerde zijn? En ondanks dat de woedende bosbranden vele bomen hebben beschadigd en verbrand, hebben dezelfde branden mijn wortels in Zuid-Afrika dieper gegrond dan ooit en voel ik dat mijn liefde onvoorwaardelijk is.

Het streven naar authenticiteit blijft voor mij een aanhoudend proces. En dan vooral het vinden van de balans tussen authenticiteit en het verlangen naar acceptatie. Niet zo zeer de acceptatie van mijn gedeelde kunst, maar met name de acceptatie van mij als persoon (wellicht door middel van mijn kunst)… En dat is best een confronterende ontdekking.

 

 

From my broiling heart

Due to congested thoughts, this one is coming straight from the heart.

I’m already crying. It is a lot. I don’t want to write or talk about it, because I don’t want to feel bad for these people and I also don’t think anyone would understand me, as nobody would experience it in the same way that I’m experiencing it. Sometimes I just wish people could see the world through my eyes and through my thoughts. Cause that’s what it feels like: as if all that I observe, has already been directed by certain thoughts and believes. And it’s that, that I can’t put to words and the reason why I haven’t been writing nor sharing.

I’m running away from it. I’m also not writing for myself anymore you see. I’m hiding behind piles of work which then as a result, is also becoming a bit overwhelming. There’s too many things on my mind that I haven’t processed yet. And now that I finally ám thinking about it, it hurts and I cry.

My grief or any form of emotion, seems in vain in comparison with that of anyone I meet here. At times, I used to find it difficult that my mom was always trying to put everything into perspective (there’s always people who got it worse, look at the things you do have and are capable of etc. etc), but apparently, I have adopted this way of looking at things. Until a certain extent, I think this is good as it has made me a grateful person, but it also has a destructive side-effect.

Buffalo bay, one day after the fires

I’ve been here for over two months now and a lot has happened. I think I can honestly say that at least five days a week, I hear or see things that are extremely cruel or sad and which I could never compare with situations from my own life. Situations that go far beyond my imagination. Considering the pattern of continuously trying to put everything into perspective, this would mean that I could never be sadder than the people I am currently surrounded by. An impossible an unfair task really…

Apparently, I am still trying to uphold this perfect image for the people back home. Not just to act as if everything is solely fun and happy, but also because I really want to change the image of Africa that’s being created. I desperately want people to see South Africa in the way that I see it. Maybe somehow also to convince others that I made the right decision? Or am I trying to convince myself? It appears that I am not honest to myself about how I truly see South Africa. I mean, the reality is that tragic events certainly do occur and often it feels as if my heart is literally breaking.

When Knysna was scourged by intense wildfires two weeks ago, my dream literally seemed to burn up in flames. The aggressive red that was surrounding me, seemed to be an identical reflection of my burning heart, fighting against the inevitable heat. The bright red of uncontrollable anger. Anger as I’d never seen it before. The small flames that had slowly emerged in my heart over the last couple of weeks, were now lashing out for no one to be extinguished. The fires that reached Knysna on June 7th, have still not been put out completely. Not in the nature, nor in my broiling heart.

Since two weeks, I am not staying in the main house at Homtini by myself anymore, but am now accompanied by Annemieke. Beautiful ways brought us into contact with each other, and due to a wonderful set of events we are now working together on several social projects within the Rheenendal community. With her noticing things and addressing them to me, I soon realised how hard I was being on myself once again. When a man told us two days after the fires that he lost everything except for his cat and wallet, tears were filling up Annemieke’s eyes. It shook me a little bit. As if suddenly I became conscious of the fact that certain events come with emotions. But then why I wasn’t I feeling much? I felt sorry for the man, and I felt bad for Annemieke for having to arrive just one day after the fires, but it shouldn’t have an impact on me. And if you keep telling that to yourself without saying it out loud, that impact will be more than happy to patiently wait for you until you’re ready (or not). Yes, I said wait. Because leaving without saying goodbye? That’s not something impact nor emotion would ever do.

A few days ago, I spoke about this with Annemieke and I said that I arrived at that stage again where I feel numb. Where emotions seem to be in the far background, being held back by thoughts and a wall of strong physical tension. I mean I obviously still notice when things are intense or sad, but I am not allowing any true grief, anger or frustration. Not to family and friends in the Netherlands, but also not to myself. I like being alone and process things in silence and solitude and I don’t think that is necessarily wrong, but I was starting to notice a familiar pattern from not too long ago: writing long to do lists only to be even longer at the end of the day, wanting to control everything, schedule the whole day, doing ten things at the time not able to finish any of the ten, not taking time for myself (in which I just do what feels good in that particular moment) and so I would be going to bed at night with this restless feeling of dissatisfaction.

When I write a lot, it is often a sign that I’m taking good care of myself: a vicious circle of making time for myself, get my mind off the work and giving my thoughts and feelings some attention or just not thinking at all. In times like these, my mind sets free which allows my creativity to flow.

Moments of gratitude, sunset view from the main house

But right now, writing about challenges I encounter I rarely do, because I am afraid people would say: “I told you it was too dangerous for you to go there. What are you still doing there? When are you coming back to the Netherlands?”. Last week, a guy whom I met here (I guess I can call him a friend by now) said to me: “But you must ask yourself what is your image of South Africa? Is the negative image of South Africa the experience you’ve had? If not, write. If it is, still write. Your art only means something to someone if it means something to you. You must write about the truth of South Africa as you see it. Maybe you have the responsibility to change the worlds perceptions by taking on the writer’s responsibilities”. And I think he is right. Because how can my perception of South Africa and the way I experience things ever be wrong? And even though the devastating fires have deeply damaged and destroyed numbers of trees, the same fires have strongly deepened my roots in the South African soil which made me realise that my love for this country is indeed unconditional.

My willingness to endeavour authenticity remains an ongoing process. And then particularly, finding the balance between authenticity and the longing for acceptation. Not necessarily the acceptation of my shared form of art, but mostly the acceptation of me as a person (perhaps through my art)… And that is quite a confronting discovery.

 

 


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s