Is tijd de essentie?

DSC_2550

Soms word ik zo moe van dit land. Nee dat is niet waar. Ik word moe van mezelf in dit land. Continu vraag ik mezelf af of ik situaties moet accepteren, ik me moet aanpassen of dat ik mijn mening kan geven en suggesties kan doen. Doet mijn mening er op dat moment toe en wat is in de kwestie het doel van het geven van die mening? Met andere woorden: komt de mening echt ten goede voor de ander of vervult het een ander doel? Een egoïstischer doel. Sta ik zelf net zo open om te leren van anderen als hoe ik hoop dat anderen open staan om te leren van mij?

Ik hou van de Zuid-Afrikaanse cultuur. Het relaxte, de gezelligheid, het harde gelach, zelfs het trage voortbewegen heeft iets moois. Auto’s rijden langzaam en af en toe verdenk ik de vrouwen ervan dat ze synchroon proberen te lopen met de snelheid van het draaien van de aarde. Ze stralen uit alsof dat tempo, het enige tempo is dat een mens zou moeten kennen. En als ik dat zie, vraag ik mezelf weleens af waarom ik ze continu probeer in te halen.

Mijn collega’s noemen me al bliksem, omdat ik volgens hun binnen onmogelijke tijd boodschappen haal. Dit komt hoogstwaarschijnlijk door mijn gehaaste Nederlandse mentaliteit en handigheid, wat zich uit in het kiezen van de kortste rijen bij de kassa waarbij ik mijn portomonnee alvast in de handen heb en mijn gemiddelde wandeltempo wat nogmaals gemakkelijk drie keer hoger ligt dan het lokale gemiddelde.

Van de week, tijdens een staff meeting, werden mijn “efficiënte” Nederlandse planningsbehoeften goed op de proef gesteld. Ik had van tevoren al bedacht een vooral observerende rol aan te nemen. Een pittige opgave als het je na 30 minuten nog steeds niet duidelijk is wie wat wanneer gaat uitvoeren. Nog nooit zagen mijn notulen er zo beroerd uit. Het enige wat ik zeker wist was dat ik gereedschap moest kopen. En zo deed ik. En guess what? Toen ik terugkwam was 80% van de To Do lijst al afgewerkt, terwijl deze in mijn denkbeeldige planning minimaal een week in beslag zou nemen.

Snelheid en tijd hebben nergens zo’n hoge waarde dan in de Westerse wereld, iets waar ik juist probeer uit te ontsnappen en waarover ik gefrustreerd raak als ik merk dat ik daar nog lang niet ben. Leven in het moment is iets waar ik uit het diepste van mijn hart naar streef en waar ik hier elke dag aan probeer te werken. Misschien iets té hard. Haast alsof ik s’ochtends wakker word en gelijk denk: “En en en?? Leef ik al in het moment??” Ehhh nee. Vervolgens balen en hopen op betere uitkomsten morgen. Misschien niet helemaal de manier. In mijn leven heb ik nog maar weinig problemen peinzend kunnen oplossen. Vorig jaar, toen ik ook door zo’n peinzende “probleemoplossende” periode ging, zei iemand tegen mij: “Als je jezelf zo hard straft voor elke misstap die je begaat, vergeet je stil te staan bij elke vorm van progressie die je al gemaakt hebt. Enorm zonde”. Zó veel waarheid. Ik bedoel, ik zit inmiddels namelijk wel in Zuid-Afrika! Ik schrijf. Ik fotografeer. Ik dans. En soms doe ik zelfs helemaal NIKS. Best tof vind ik zelf. Alles buiten mijn comfort zone is momenteel mijn comfort zone. Tachtig procent van de tijd voel ik me springlevend, maar die overige twintig procentjes zijn altijd zoveel zwaarder.

DSC_2497

Mijn tante ervaart als geen ander het belang van leven in het moment. Iets onontkoombaars als je gezondheid je in de steek laat. Zij vroeg mij of ik nu mijn droom leefde en toen ik dat positief beantwoorde, zei ze dat ik daar dan vooral van moest genieten, omdat je leven je op elk moment wakker kan schudden. Nogmaals erg veel waarheid en ik vroeg mezelf af, als ik nu mijn droom leef, waarom streef ik dan zo naar het wakker worden?

Ik ben mezelf terug aan het brengen naar de essentie. Voelen en doen. Minder denken. Wat minder social media en wat meer Esther. Me wat minder druk maken over hoe ik overkom en hoe ik het beste kan integreren en wat meer vertrouwen op mezelf en mijn goede intenties. Erop vertrouwen dat de hieruit voortvloeiende beslissingen, de juiste zullen zijn. Mezelf zien als mooie schakel van een groter geheel en daarnaar handelen. Tijd is kostbaar, maar alleen in de essentie dat het onherroepelijk is. Ik weet niet of ik geloof in levens die te kort zijn, maar wel in levens die onvolledig zijn. En dát, dat is wel een tekort.

Sylvesthers logo


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s