Mama

14305316_10155316779524698_961415790591438755_o

Vaak vraag ik mezelf af in hoeverre mijn gedrag voortkomt uit mijn karakter. Met andere woorden: wat is aangeleerd en wat is genetisch bepaald. Dit is moeilijk te beantwoorden, doordat in mijn geval dit door dezelfde mensen vastgesteld is (ten minste daar moet ik dan maar op vertrouwen). Desalniettemin, een fascinerend vraagstuk.

Hier in Zuid-Afrika word ik vrijwel iedere dag geconfronteerd met de consequenties van armoede en apartheid. Een van deze consequenties is het ongelofelijk grote aantal kinderen dat opgroeit zonder een moeder- of vaderfiguur (of allebei). Soms vanwege ziekte en vroegtijdig overlijden, maar ook vooral door de omgeving waarin zij opgroeien met de geaccepteerde rollenverdelingen van vaders en moeders en de bijbehorende verwachtingen. Jongeren worden slecht voorgelicht over dingen als seksualiteit en sociale hygiëne, maar ook over mensenrechten en carrièremogelijkheden. Daarnaast is het onderwijsniveau in townships vaak ver onder gemiddeld, waardoor scholieren weinig kans hebben op een succesvolle overstap naar een middelbare school.

Iedereen weet ergens wel hoe groot het effect van hun ouders op haar of zijn eigen leven is geweest. Ikzelf ook en ik groeide op in een veilige en rijke omgeving, met beide ouders, vier grootouders zelfs en zonder geweld. Voor mij is het dan ook onmogelijk om me voor te stellen wat de effecten zullen zijn van het opgroeien zonder ouders of gewelddadige ouders. Geen van mijn collega’s is opgegroeid met een biologische vader én moeder en geen van mijn collega’s is nog bij de ouder van hun eerste kind.

Vorige week werd het me even te veel. Na wat vervelende gebeurtenissen op de boerderij, hoorde ik twee collega’s spreken over een derde collega die dat weekend bleek te zijn neergestoken. Hij was wel op het werk verschenen dus ik besloot gelijk bij hem te gaan kijken. Deze jongen is van mijn leeftijd en vanaf dag één had ik een zwak voor hem. Een schatje is het. Twee dagen eerder had ik hem naar zijn familie gebracht en zo opgewekt als hij toen was, zo angstig en stil was hij nu. Na het zien van zijn wonden op zijn handen en in zijn hals, besloot ik dat hij beter een paar dagen vrij kon nemen zodat deze rustig konden genezen en hij kon bijkomen van wat er gebeurd was.

Echter, ook voor deze jongen geldt dat hij geen ouders heeft. Hij heeft wel een moeder, maar zij liet hem op jonge leeftijd achter bij andere familieleden en sindsdien hebben ze geen contact meer. De families hier zijn gelukkig groot, waardoor hij altijd wel terecht kan bij ooms en tantes, maar een echt thuis heeft hij niet.

Toen ik een jaar of achttien was, maakte ik samen met mijn toenmalige vriendje mijn ouders het leven redelijk zuur. Ik luisterde niet, maakte verkeerde keuzes, zorgde slecht voor mezelf wat leidde tot grote zorgen van mijn ouders. Ik bracht ze in een hopeloze positie en schaadde hun vertrouwen. In deze tijd was ik uiteraard enorm ongelukkig, wat mijn moeder maar wat goed in de gaten had. Hoe bont ik het ook maakte en hoeveel verdriet ik mijn moeder ook deed, altijd zei ze: “Esther, het komt wel goed. Hoe dan ook. En je kan al-tijd bij me terecht”. En de ervaring leerde dat ze dit meende. Mij proberen voor te stellen hoe het is om te worden neergestoken is al één ding, maar vervolgens niet terecht kunnen bij je eigen moeder? Dat kan ik simpelweg niet…

DSC_2182Nadat een collega zijn wonden had verschoond, vertrok hij naar zijn huisje om zijn spullen in te pakken zodat ik hem naar zijn oom kon brengen. Ik kon niet meer vechten tegen mijn tranen en voelde me intens verdrietig. Inmiddels is dit mijn vierde keer in Zuid-Afrika, maar dit soort verhalen en situaties wennen nooit. Mijn twee naaste collega’s (Sam, 27 en Lies, 48 beiden zelf moeder) troostten mij en samen praatten we nog lange tijd over het belang en de kracht van moeders. Sam zei dat ze zich niet kon voorstellen hoe het voor mijn moeder moest zijn dat ik aan de andere kant van de wereld zat en haar in een machteloze positie bracht als het gaat over bescherming. Ze zei dat het nu hun plicht was om deze taak op zich te nemen en te zorgen dat ik veilig ben.

Zo had ik er nooit naar gekeken natuurlijk. Ik kan me ook gewoon niet voorstellen hoe het is voor mijn moeder, maar Sam zei dat ze het haar kind in ieder geval nooit zou toestaan;) Lies’ moeder is overleden toen zij 9 was, dus dit gesprek was ook voor haar erg emotioneel. De mensen hier zijn erg christelijk en tijdens onze tranen zei Sam: “Huilen en verdriet brengen ons dichter bij elkaar en het maakt ons sterker. God heeft deze wegen voor ons uitgestippeld met een reden en door het overlijden van jouw moeder, bewijs je Esther en haar moeder weer een dienst. Dat is geen toeval. We zullen allen dankbaar zijn”. En hoe gek ook, dat maakt het dragelijker. Het verdriet van mij om mijn collega, maar ook vooral het verdriet van Lies om haar eigen moeder.

Als klein meisje wou ik met mijn moeder trouwen; ze was letterlijk mijn idool. Toen ik 1,5 jaar geleden overspannen raakte, maakte ik me zorgen om de afstand die ik creëerde tussen mijn moeder en mij. Ik voelde me onbegrepen, maar wou ook niet begrepen worden. Niet door mama. Vaak wou ik dat ze ophield met me te begrijpen, want ik begreep mezelf niet eens en wou niet dat zij mij eerder begreep dan ikzelf. Het was een moeilijk gevecht met mezelf; ik vocht tegen alles wat ik dacht te zijn, maar niet meer wilde zijn. En die persoon leek verdacht veel op mijn moeder.

Waarom wilde ik die persoon niet meer zijn? Ik denk dat de woordkeuze het antwoord in zich heeft. Ik identificeerde me met wát ik was, in plaats van wíe ik was met als gevolg dat ik geen idee meer had wie die persoon was. Ik kon in huilen uitbarsten als ik mezelf afvroeg wat ik wilde doen of wie ik nog wel aardig vond, omdat ik zo gewend was alles en iedereen “leuk” te vinden. Over het algemeen was ik ontevreden over mijzelf, waardoor ik mezelf in ongemakkelijke situaties hielp en mensen om me heen verzamelde waarbij ik me niet op mijn gemak voelde. Door continu overschaduwt te worden door sterkte gevoelens van schaamte en falen, waren dat de factoren waarmee ik mij identificeerde. Niet meer met de persoon die ik vanbinnen echt was.

Dit werd een pittig proces voor mij en ook geregeld voor mama, maar elke stap die mij dichterbij mezelf zette, zorgde ervoor dat ik mij beter ging voelen. Jezelf zijn maakt overigens gelukkig. En die zelf die ik nog elke dag steeds meer terugvind, lijkt verdacht veel op mijn moeder.

Mama, ik ben erg ver weg en ik mis je elke dag, maar door hier te zijn realiseer ik me elke dag wat je allemaal voor mij gedaan hebt en ik zonder jou nooit had kunnen en willen doen wat ik nu doe. De wereld wenst voor meer moeders zoals jij. Ik hou van je vanuit het diepste van mijn hart.

Sylvesthers logo

 

14305316_10155316779524698_961415790591438755_o

Often I wonder to what extend my behaviour comes from my personality. In other words: what is learned and what is genetically determined? This is a tough one to answer, as in my case these two things have been settled by the same people (at least that’s what I’ve been told). Either way, a fascinating case if you ask me.

Here in South Africa, each day I’m confronted with the consequences of poverty and Apartheid. One of these consequences is the huge number of children growing up without a mother- or father figure (or both). Sometimes due to diseases and early death, but mostly because of the environment in which they grow up with the accepted roles and expectations one has of a mother and a father. Youngster are poorly informed about subjects like sexuality and social hygiene, but also topics like human rights and career opportunities. Besides, the level of education in townships is often far below average, which makes it very unlikely for these scholars to make a successful transition to high school.

Everybody knows in a way the huge effect parents have had on their lives. Same goes for me and I grew up in a safe and rich environment, with both of my parents, even four grandparents and no violence. Therefore, it is impossible for me to imagine what the effects would be when growing up with violent parents or no parents at all. None of my colleagues grew up with both their biological parents and none of my colleagues is still together with the parent of their first child.

Last week, things got a little bit too much for me. After a couple of negative experiences on the farm, I overheard two colleagues talking about another colleague who apparently got stabbed on Saturday. He did show up at the farm, so I decided to go see how he was doing. This guy is my age and ever since the first time I saw him I had a soft spot for him. Such a sweetheart. Two days earlier I dropped him off at his family for the weekend and as happy and excited he was then, so quiet and scared he was now. After seeing the wounds on his hands and neck, I decided it would be better if he’d take a few days off for his wounds to heal and to recover from what had happened…

However, this guy also doesn’t have parents. He has a mother, but she left him with other relatives when he was still very young and they haven’t been in much contact since then. Luckily, the families here are quite big so there’s always aunts and uncles where he can crash, but he doesn’t have a real home.

When I was around the age of eighteen, I was a bit of a troublemaker together with my boyfriend and I really pushed my parents to their limits. I didn’t listen, made poor decisions, didn’t take good care of myself which lead to a very worried set of parents. I put them in a helpless position and damaged their trust in me. Obviously, I was very unhappy at the time, which my mother knew so well. No matter what I would do or how much I would hurt her, she always said to me: “Esther, everything is going to be alright. In whatever way. And know that I will always be there for you”. Experience showed that she meant that. Trying to imagine what it must be like to be stabbed is already one thing, but not being able to turn to you mother after? I just can’t…

DSC_2182After a colleague rinsed his wounds, he went to his house to grab his stuff together so that I could take him to this uncle. I couldn’t fight against my tears anymore and felt so deeply sad. This is my fourth time in South Africa now, but there is just no way that one can ever get used to these stories and situations. My two closest colleagues (Sam, 27 and Lisa, 48 both mothers) comforted me and we had a long long talk about the importance and strength of mothers. Sam said she couldn’t imagine what it must be like for my mother for her daughter being at the other side of the world, putting her in a powerless position when it comes to protecting her child. She said that now it’s their duty to take care of me and make sure that I am safe.

I never looked at it that way really. I simply just can’t imagine what it must be like for my mother, but Sam said she would ever allow her child to do the same thing I did;) Lisa’s mother passed away when she was 9, so this talk was quite emotional for her as well. Most people here are Christian and while sharing all these tears, Sam said: “Crying and sadness will put us closer together and will make us stronger human beings. God has good reasons for setting the personal paths for all of us and because of your mother’s passing, you’re able to help others like Esther and her mothers. That is not a coincidence. We should all be grateful”. And how weird it all might sound, that made it a bit more bearable. My sadness for my colleague, but also the sadness from Lisa for her own mother.

When I was young I wanted to marry my mother. She was literally my biggest idol. 1,5 year ago, when I was feeling stressed out and not doing so well, I was worried about the distance I was creating between me and my mother. I felt like she couldn’t understand me, but also didn’t want her to understand me. Not by her. I wanted her to stop trying to understand me, because I didn’t even understand myself. It was a tough fight with myself; I fought against everything that I thought I was, but didn’t want to be anymore. And that person looked a lot like my mother.

Why I didn’t want to be that person anymore? I think that the previous choice of words already gives away the answer. I was identifying myself with whát I was, instead of whó I was, with the result that I had no idea who that person was anymore. I could burst into tears when I asked myself what I wanted to do or whom I still liked, as I was so used to just liking everything. Generally, I wasn’t satisfied with myself, which put me into awkward situations and I was surrounding myself with people who didn’t make me feel at ease. By consistently living with strong feelings of shame and failure, these two factors became the factors which I was identifying myself with. Not with the actual person that I still was inside.

This became a tough process for me, and quite frequently also for my mom, but every step that brought me closer to myself, systematically made me feel better. As being yourself makes a person happy. And that self that I’m still getting a little bit closer to everyday, looks an awful lot like my mother.

Mom, I am very far away from you and I miss you every day, but by being here I realise every day how much you have done for me. Without you, I never could have done what I am doing now. The world wishes for more mothers like you. I love you from the bottom of my heart.

Sylvesthers logo


3 reacties op ‘Mama

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s