Busje komt zo

people-feet-train-travelling

“Gaat deze bus langs Westerhaven?”, vraagt de jonge vrouw haastig maar vriendelijk. “Woar ligt dat?”, is het antwoord van de buschauffeur. De reactie die volgt laat me geloven dat mevrouw minstens als 4e generatie gebaard in het gras van het Noorderplantsoen zelf en familie moét zijn van Pé Rinus: “Come on! Serieus!? Dat ligt daarachter! Dat weet je toch wel?! Heeft u wel zin om te werken vandaag!? Jezus hey.” Al tierend en stampvoetend verlaat het de bus. Met open mond observeer ik het voorval. Opgelucht realiseer ik me dat ze, ondanks haar woede, de arme man met u bleef aanspreken. Aan manieren geen gebrek.

Net nu ik nog enig sympathie voor de buschauffeur heb, komt er een magere studente in een schattig rokje aan dartelen met haar buskaartje al in de aanslag. “Wat is dit? Hier kenk niks met. Is al lang niet meer geldig”. Het meisje dat eerst nog een glimlach op haar gezicht had, charlie-chaplin-actor-man-person-53408tovert een scala aan verontwaardigde blikken uit haar Mary Poppins hoed. Zij had het buskaartje naar eigen zeggen nog geen half uur geleden van een andere buschauffeur gekocht. “Dat kan je toch niet menen meneer?!” Toen bleek dat deze aanpak niet hielp gooide ze het over de zielige boeg, maar wederom met teleurstellend resultaat. Ook dit lucifertje, op een volledig buitenproportionele fundering van dr. Martins, kon met negatief reisadvies de bus verlaten.

Geloof het ook niet, maar er kwam nog een derde. Ditmaal een jongen met een op springen staande blouse en een halve frikadel in de hand. “Wilst dat wel eerst eem weggooin?” Gehoorzaam deponeert het jonkje zijn bakje met resten mayonaise, curry en ui in de prullenbak. Met een laatste emotionele blik volgt ook de laatste hap frikadel. Met een trotse en tevreden blik stapt hij zelfverzekerd de bus in, maar deze daad was voor de buschauffeur nog niet voldoende: “Most nou es kiekn hoe je dr uut ziet! Zo kenk je toch nait mit neemn”. Bedroefd volgt de jongen de afkeurende ogen van de man en ziet hoe de curry zijn sporen heeft achter gelaten op zijn Stone Island jas en Armani Jeans. De buschauffeur is duidelijk teleurgesteld, maar laat de jongen toch doorlopen.

 
Als tot overmaat van ramp een bestuurder van een zwarte Twingo dan ook nog de weg naar de busbaan volledig versperd, gaat de werkdag van de beste chauffeur officieel de boeken in als meest tragische werkdag aller tijden. Met een grof en langdurig getoeter wordt de vrouw onmiddellijk bestraft. Zenuwachtig en met rood aangelopen hoofd rijdt ze met gevaar voor eigen leven plankgas richting het kanaal. Precies op tijd komt de auto tot stilstand. “Jammer”, denkt de buschauffeur.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s