Sprakeloos

No words

Ik heb regelmatig de dwangmatige behoefte om woorden te vinden voor de dingen die ik voel. Het feit dat ik een beelddenker ben zal hier wellicht mee te maken hebben; ik denk vrijwel in 80% van de tijd in beelden en niet in woorden. Daarom kost het me soms veel tijd en moeite om mijzelf goed uit te drukken. Dit kan uren duren (soms wel jaren), maar het gevoel van tevredenheid op het moment dat dit lukt is onbeschrijfelijk. Ha! Daar hebben we het al! Zijn er dingen die onbeschrijfelijk zijn? Ik denk het wel, maar ik kan het nooit laten rusten. Off we go:

“Ik heb het koud”. Al jaren buig ik mij in mijn gedachten over het woord koud. Wat is kou? Hoe leg je aan een nieuwe aardbewoner uit hoe het voelt om het koud te hebben? Kou doet geen pijn. Tenminste, in de meeste gevallen waarin ik zeg “ik heb het koud” bedoel ik niet dat mijn tenen afsterven, maar vaker simpelweg dat een extra trui geen overbodige luxe zou zijn. Als ik het woord kou hoor, flitst er een blauw ijzig beeld door mijn gedachten. Een blauw/grijs-drankje met zilveren splinters dat door mijn aderen stroomt.

beyonceEen ander voorbeeld: Een vriendin van mij vroeg hoe het concert van Beyoncé was. Oei! Nooit meer frustreerde ik mij meer over mijn onvermogen om mijn beelden om te zetten in woorden. Elke poging voelde alsof ik Beyoncé te kort deed, maar uiteindelijk was ik aardig tevreden met het resultaat: Ik stond aardig dichtbij dus ik kon Beyoncé goed zien. Op werkelijke schaal. Maar zo gigantisch als zij verscheen op de schermen achter haar in de Arena, dát is hoe ik haar voor me zie in mijn gedachten. Alles wat zij in zich heeft, past in mijn beeldvorming niet binnen de proporties van een gemiddeld homo sapien. Natuurlijk komen stemmen zoals die van Etta James en Aretha Franklin niet uit een lichaampje á la Sylvie Meis, simpelweg omdat zo’n lichaam de grootsheid van deze stemmen niet kwijt kan. Kijk, de productie van het geluid van Ilse de Lange bijvoorbeeld begint in de buik en vindt zijn weg vrij snel naar de uitgang. Niets mis mee. Dat van mij begint ergens rond de borst, maar de productie van bijvoorbeeld Aretha Franklin begint in de tenen en maakt eerst 30 extra rondjes in de benen en 238 in de buik voordat het uiteindelijk groots genoeg is en de uitgang vindt. Dat kost allemaal ruimte. Uitdijen krijgt hier een heel andere betekenis. En stemmen zoals die van Katy Perry, tja die beginnen en eindigen in een keel met ernstig ontstoken keelamandelen.

“Ik heb honger”. Nog zo een. Honger, hoe voelt dat? Tja, hoe voelt het nou om honger (of trek) te hebben? Bij mij voelt het een beetje alsof er papier in mijn maag zit. Een maag vol vouwblaadjes met figuurtjes eruit geknipt met een kartelschaar.

Zó. Dat is dus hoe ik al denkend mijn gevoelens van beelden naar woorden probeer te transformeren. Een aangename bezigheid die vele voordelen biedt. Je pijngrens wordt namelijk een stuk hoger als je je probeert af te vragen wat pijn precies is in woorden en je zal je verbazen over hoeveel chocola je kan eten als je de exacte smaak hiervan zonder smaken te gebruiken in woorden probeert uit te drukken… Thank me later!

Sylvesthers logo


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s